1 / Als God in de weg zit

Ik zag zojuist de documentaire van Tony Robbins, I’m not your guru. De docu gaat mee op een van zijn conferenties. Deze conferentie (Date with destiny) gaat over jezelf ontdekken, eerlijkheid, liefde, doorbraak en meer daarvan. 2500 man uit 71 landen komen naar een hotel in Amerika. Allemaal leggen ze p/p €5000 neer, leggen zichzelf neer en iedereen opent zich nog gretiger dan een tiener op Opwekking voor Trinity.
Deze vent Tony, is idioot. Compleet van alles los. Hij laat mensen temidden van iedereen getuigen van hun trauma’s. Vervolgens vuurt hij zijn kanon aan oneliners af, gericht door grote natte ogen en nog een grotere glimlach. En terwijl het toneelstuk doorgaat blijkt Tony écht zichzelf te zijn! De persoon die zijn microfoon onder snottert met zijn trauma heeft zojuist eerlijkheid gevonden doordat Tony veel “fuck” en “I KNOW you can!” roept. En het eerste antwoord daarna waaruit doorbraak blijkt, is het sein voor de andere 2499 mensen om in applaus en gejuich los te barsten. De muziek van Coldplay fade in en Tony loopt stilletjes, als een verliefde teddybeer onder anabolen, terug naar het podium.

Ik zie dit niet gebeuren in mijn kerk… Ergens is dat ook maar beter, maar ergens ook wel jammer.

Ons geloof maakt ons wat ingewikkelder. Zo van, “Ja ik weet niet wie ik ben want wie mag ik zijn in mijn Heer? ” Maar hoezo!? Tony zegt gewoon in jezelf te geloven, voel de kracht die je bezit en durf uit te dragen wat je bent. En daardoor zag ik zojuist 2500 man als kinderen dansen, lachen, huilen en geloven. Waarom maakt de aanwezigheid van God alles ineens ingewikkelder? Want als hij de schepper van alles is, dan zouden wij met Hem toch altijd in deze kracht moeten staan? Daar zouden we toch om bekend moeten zijn? Maar helaas maken we het juist ingewikkelder. In onze zoektocht naar onszelf moeten we eerst een soort van, via God. Want zodra je iets voelt van verlangen, vraagt een goed christen zich eerst af of dit wel is wat God van hen verlangt… Mwap. Daar ging je moment. Geen doorbraak, geen applaus en geen Coldplay muziek.

Tony maakt het veel makkelijker. Hij noemt God niet en zegt je alleen te kijken naar jezelf. Je eigen smoesjes, je hypocriete patronen en je schaamte. Vervolgens zoekt hij naar je verlangens en stimuleert je om al het voorgaande te doorbreken om je verlangen te bereiken. En dit stimuleert hij niet door een satanisch ritueel of reiki shit. Nee, hij zorgt ervoor dat al die 2500 mensen elkaar liefde tonen. En die ervaring bewijst dan dat liefde overwint, doorbreekt en vervult. En dan heb ik de naam van Jezus nog niet gehoord.

Gebeurt daar iets verkeerds bij Tony Robbins? Ik geloof van niet. Ik geloof namelijk dat God ons ontworpen heeft. En zolang we ver van dat ontwerp af staan zijn we onrustig. En ieder stapje dichterbij werkt bevrijdend. En Tony neemt dan geen stapjes, maar sprongen! En hoe durf je als christen sprongen te maken als je van God niet op blaadje krijgt dat je sprong de juiste is? Misschien spring je wel in de armen van de dood? FUCK IT SPRING GEWOON! (zou Tony zeggen)

Hoe kan zo’n bevrijdend proces hand in hand gaan met God? Laten we dan, geweldig origineel, eens terug grijpen op het eerste begin met Adam en Eva. Zij waren het echte ontwerp, de puurste mens ooit. En God liet ze zelfstandig, alleen, hun gang gaan. Oké daar ging ook alles mis ja. Maar kijk even naar hoe die eerste relatie was. God keek en genoot. Denk je nu, dat als jij terug gaat naar jouw eerste, puurste ontwerp, dat God niet geniet? Natuurlijk wel! Want Hij is de ontwerper idioot!

En nu komt dan het verschil van Tony Robbins met, of zonder God. Want God is (uiteraard overal om je heen) daar in de kern van wie jij bent (lees Psalm 139) . En als ik dan die 2500 mensen zie juichen omdat ze hun ontwerp hebben ontdekt, zie ik God in zijn eentje staan. Wie juicht er dan naar zijn ontwerper? Ik hoop in ieder geval een paar. En in mijn idee kijkt God naar hen allemaal hetzelfde als de eerste keer in Genesis. Hij kijkt en geniet. Maar hij zou ook graag het feestje meevieren. In plaats van enkel stilletjes meekijken.

Laat liefde je leiden naar jouw ontwerp. En maak je niet zo’n zorgen. Want liefde is van God. Dus doe niet zo moeilijk en doe er alles aan om eerlijkheid te vinden en dingen te doorbreken. En gelukkig hebben wij ook de Heilige Geest die ons kracht geeft in plaats van Tony. (Want Tony springt nu waarschijnlijk ergens op een mini-trampo met zijn heldenhoofd.)  En gelukkig herkennen wij de Ontwerper zodra wij onze eigen blauwdruk zien. En dan is het enkel juichen voor jouw Heer en zorgen dat je doet waarvoor je gemaakt bent. Want zo verheerlijk je jouw ontwerper, jouw God.

Dit was mijn blikopener. En waar raakt dit jouw verhaal? Reageer hieronder!

2 gedachtes over “1 / Als God in de weg zit

  1. Goed verhaal. Die Tony show klinkt me toch iets teveel naar instant-happines. Ben benieuwd hoelang mensen zich nog happy voelen wanneer ze weer thuis zijn. Maar dat risico heb je ook bij christelijke conferenties. Groeien gaat langzaam en lukt niet ten volle zonder de Ontwerper.

    1. Ja klopt Anne, het werkt gigantisch op het gevoel. En in samenwerking met God kan het denk ik ook erg krachtig zijn. Maar ja, wie weet, of die mensen nu hun leven hebben vervuld… Zonder onze God lijkt me dat praktisch onmogelijk. Groetjes!

Reageer op deze blikopener!