3 / Atheïsme als verlichting

Soms waait er een briesje en ineens voel je dat er storm komt. Of iemand liet gewoon net een scheet in je gezicht. Ik voelde in ieder geval een briesje, dat weet ik wel zeker.
Ik spreek de laatste tijd vaker atheïsten. En geen onbekende van me. Het zijn vrienden of weer vrienden van hen. Ook een leuk detail is, eens geloofde ze in God en nu niet meer. Eens dachten we in dezelfde richting maar nu niet meer. En voor de duidelijkheid, ik bedoel met God en geloven, dat je als waarheid aanneemt dat er een Goddelijk wezen bestaat zoals beschreven staat in de Bijbel met daarbij als plottwist het reddingsplan van Jezus.

Nou biedt mijn geloof tot nu toe genoeg antwoorden voor houvast in mijn leven. Zoals bijvoorbeeld: Dat het leven ooit bewust gemaakt is, dat het begeleid wordt en ook een doel heeft. Maar ik heb dus het idee dat dit voor veel christenen niet meer geldt. Want, als God dit gemaakt heeft, waarom blijft deze maker dan nu compleet verborgen? En als hij ons begeleidt, waarom alle willekeurige ellende? En wat voor doel heeft deze vage God van wel?

En zo komen vragen op mij af die ik zelf ook niet direct kan beantwoorden. Dus wordt het dan tijd dat ik mee ga in deze verlichting? Want als ik niet eens antwoorden heb op vragen die gaan over de kern van mijn geloof, wie zegt dan dat mijn geloof überhaupt klopt. Blijkbaar vond ik het sprookje boeiend genoeg om me niet te laten storen door het feit, dat het een sprookje is!

En toch geloof ik niet dat het een sprookje is. Als ik de Bijbel lees ontdek ik een emotioneel en meeslepend verhaal van een God die sinds het bestaan van de aarde een relatie zoekt met de mens. En door alle verhalen heen lees ik vaak dat mensen onwetend zijn over God. Maar vaak toont deze God zich dan ineens zeer overweldigend in zo’n verhaal. Dan is het ineens duidelijk dat deze God de enige is, en ook ongelofelijk echt, levend en wel! En alle vragen verliezen opeens hun nut, want God heeft zich zojuist gepresenteerd. En ineens staat alles weer in perspectief. Want als deze God bestaat, wie ben ik dan om Hem om verantwoording te vragen? De vragen blijven staan, maar enkel om God beter te leren begrijpen in plaats van te ontkrachten.

“Wauw, goed verhaal! Dus vertel me één moment waarin jouw God zich zo presenteerde.” En ik lig weer stil. En dan vervalt het gesprek in een heen en weer van bewijsvoering. Atheïst vs. Christen en wie heeft de beste presentatie? En tot nu toe kom ik tot de conclusie: Voor beiden geldt, we hebben aardig wat om aan te tonen, we geloven even veel in wat daarop aangenomen wordt en we hebben beide een blinde vlek ontwikkeld voor vraagstukken waar we liever niet aan gaan.

Deze conclusie maakt de discussie ook vaak saai of vermoeiend. Het wordt namelijk vermoeiend waneer het een wedstrijd is van kennis en de uitleg daarvan. Want daar ben je het toch chronisch niet mee eens. Ik zal altijd zijn blinde vlek inbrengen om de uitleg van zijn kennis te weerleggen. En hetzelfde doet hij ook weer bij mij. Het kan ook heel saai worden. Omdat je dan maar gaat accepteren dat je verschillend bent. Nog steeds wordt alle kennis en inhoud gedeeld. Maar nu ineens zo ongelofelijk lief dat je elkaar steeds hoort zeggen:”ja ik snap dat eigenlijk ook wel ja. Ja ook wel interessant hoe jij dat ziet.” Saaaaaaai!

Dus zie daar, het gesprek is pittig moeilijk maar ondertussen zie ik mijn vriend gegrepen worden door de klauwen van de dood. Diep zwart overweldigd hem maar zelf ziet hij het als verlichting en bevrijding. Van buiten lach ik vriendelijk terwijl ik van binnen in paniek God om tips vraag en of Hij toch alsjeblief die bloemen op tafel met water en al wil laten verdampen als bewijs. En nadat zelfs niet een bloemblaadje valt keer ik intern om en ga met grote woorden bidden of de Heilige Geest in mijn vriend zijn hart wil aanraken. Ik fantaseer er zelfs Hillsong muziek bij!! Het werkelijke resultaat is dat we beiden nog een slok bier nemen, ik ben stilgevallen en hij vraagt hoe het met de kinderen gaat…

Dat had ik ook moeten doen. Vragen hoe het gaat. Het bekende schoenmaker blijf bij je leest idee. Ik zou niet met kennis moeten gaan strooien als ik geen leraar ben. En scherpe discussies voeren, daar ben ik veel te naïef voor. Dus wat is mijn leest dan? Nou, ik heb een persoonlijke relatie met God. Ik bid dagelijks, ik lees ook wekelijks mijn bijbel en ik stem mijn leven af op wat ik leer in die relatie. En dat maakt dat ik overweldigd raak door God en mijn vragen in perspectief raken. En terwijl ik mijn houding in het gesprek verander, ontdek ik daar het punt.

Mijn vrienden waren vooral gewoon gestopt met doen. Het bidden, lezen en die relatie doen. En zo werden ook al die dingen ingewikkelder. Want door de afstand in de relatie raakte God verder weg. En zo bleven de vragen er tussen hangen. God werd kleiner, de vragen bleven over, de relatie bekoelde… Als lieve, gemiddelde, naïeve hobby christen kun je dan eigenlijk alleen nog maar gaan aanmoedigen. Om weer te gaan bidden en te lezen en weer God op te zoeken. En natuurlijk klinkt dat van een afstand heel dom. Zo van, “ga het sprookje weer genoeg lezen zodat je het weer geloven gaat.” Maar hou het dan gewoon bij jezelf. Jij bent niet idioot ofzo en je hebt genoeg kansen om een eigen geloof te ontwikkelen in plaats van wat je ouders je hebben geïndoctrineerd. Dus dan blijft aanmoedigen over, zodat de ander zelf weer overweldigd raakt uit eigen ervaring.

Daar sluit ik dan graag mee af. Ik voel dus een briesje van atheïstische verlichting die vrienden hebben meegemaakt. En welk kamp ook gelijk heeft, ik en mijn mede christen broeders zijn lui geweest. Ik geloof dat de duivel keihard werkt om jongeren te “bevrijden” van God door het atheïsme. En wij moeten als vrienden er voor zorgen dat we elkaar scherp houden! Dus bevraag elkaar of je nog bidt en bijbel leest en ziet dat God leeft. En hoe je vriend dan ook reageert, je moet er gewoon zijn voor je vriend. En wees niet lafjes want daar zijn we geen broeders en zusters voor. Moedig elkaar juist aan! En laten we hopen en bidden dat dit briesje geen storm wordt… Al is een scheet in mijn gezicht ook geen fijn alternatief… Waarom moet de scheet ook eigenlijk in mijn gezicht? En als het briesje atheïsme voorstelt, is God dan de scheet? Waarom typ ik nog…

P.s. Uit dit verhaal blijkt dus ook hoe belangrijk goeie leraren zijn! Want wie wil er nou een naïeve hobby christen genoemd worden? Precies! Wees een discipel en ga in de leer bij hen.

Dit was mijn blikopener. En waar raakt dit jouw verhaal? Reageer hieronder!

Reageer op deze blikopener!