Maarten Brante - Mensen wachten op centraal station Amsterdam

5 / Stilstaan zonder zekerheid voelt als vallen

Vannacht kan ik niet slapen. Het is 01:03 nu ik begin met typen en eigenlijk heb ik nog geeneens een idee waarom ik begin. De titel van dit verhaal zal dus ook pas bedacht zijn aan het einde van het schrijven van dit blogbericht.

Ik zit op dit moment met een aantal vragen denk ik. Maar ik zoek vooral naar zekerheden. Dat blijkt ook wel uit mijn vorige berichten. De vragen die ik opwerp worden niet altijd beantwoord maar ik eindig vaak wel met een zekerheid. Misschien valt dat nog niet zo op uit die paar berichten die ik tot nu toe geschreven heb. Maar voor mijzelf denk ik wel zo na, ook voordat ik Blikopener begon uiteraard.

Over dit soort vragen wordt ook graag gediscussieerd. Vragen over zingeving enzo. Maar ik word moe van discussies die lam geslagen worden omdat het discussiëren op zichzelf vast loopt. Dan zoek ik graag terug naar een punt van zekerheid vanaf waar we het allebei eens kunnen zijn. Voor een discussie moet jij je namelijk in andermans perspectief durven te verplaatsen. Durf je dat niet, dan wordt het gewoon gooien met woorden. Dus als je een discussie wilt maar elkaars perspectief niet meer begrijpt. Dan moet je weer een stapje terug naar een plek waar je elkaar weer kunt vinden. Waar je je weer kunt verplaatsen in de ander. Een zekerheid dus die helder is, een ijkpunt, de kalibratie voor je denkrichting.

Ik mis dat nu in de discussies in mijzelf. En daarom zoek ik naar puntjes van zekerheid. Dit lukt me alleen maar karig. Misschien komt het vooral omdat ik op dit moment maar weinig grip heb op wat er gebeurt. Nou wil ik het voor mijn geloofwaardigheid niet graag vermelden. Maar dat blijkt nu pittig onmogelijk. Anders zat ik nu niet hier (ondertussen 01:23). Oké beste lezer, ik ben een half jaar geleden overspannen geraakt en ben nog steeds aan het herstellen.

Nou kies maar. Is deze blog nu een hersenspinsel van een idioot en verliest Blikopener zijn geloofwaardigheid (mijn angst)? Dan kan je dit weg klikken of juist blijven om te kijken hoe dit circus compleet uit de hand loopt. Als je nog verder leest omdat… voorgaande niet voor jou geldt (mijn hoop)… bedankt dat je je blik niet hebt gesloten (om toch maar even in thema te blijven).

Vraagstukken die je normaal bedenkt als je een uur lang mensen bekijkt op het station (omdat / NS), die vraagstukken vergeet je weer zodra je thuis komt. Of beter gezegd, ze zakken weer naar de achtergrond. Bij mij is er op dit moment niet meer een scheiding tussen achtergrond en voorgrond. Op dit moment blijkt namelijk niks meer te werken zoals ik het gewend was. Dus zoals mijn hoofd eerst geautomatiseerd zijn werk deed, is die automaat nu opgeblazen. En nu moet ik alles weer stuk voor stuk met de hand herstellen. Geen idee meer wat nu achtergrond hoort te zijn… Alles komt dus weer met een vraag, de vraag waar iets bij mij hoort. En als dan mijn geautomatiseerde hoofd opgeblazen is, dan sta ik vaker voor raadsels dan zekerheden. Dat maakt me erg onrustig en dus zoek ik naar zekerheden.

Nu blijkt dat de zaken van het hoofd ook wel meteen het lastigste soort zijn van herstel. En ook bij mij gaat het als vanzelf om dan eerst grip te krijgen op externe dingen. Ik pulk mijn teennagels bijvoorbeeld obsessief hard. En ik ben veel op mijn mobieltje nieuws aan het lezen. Grip op mijn lijf en grip op de wereld. Maar voor beiden lukt het maar slecht. Lees mijn bericht over dreiging uit elke hoek van de wereld, ik heb geen idee meer welk nieuws ik moet geloven. En mijn teennagels raken langzamerhand ook op. Ik heb een andere zekerheid nodig! En snel! Iets wat mij wel grip geeft op momenten zoals dit.

– eventjes nagedacht –

Nee ik hoopte nu op een eureka moment. Een ingeving om ook dit blogbericht weer mooi rond te maken. Maar mijn eerste stapje naar deze nieuwe zekerheid weet ik nu helaas niet. Daarom sluit ik maar af met een ander idee.

Ik geloof dat ik op dit moment dingen uit balans zie en over de simpelste dingen veel heftiger nadenk dan de gemiddelde buurman. Wat me alleen wel opvalt is dat ik niet gestoord wordt. Ik ben niet ineens gaan geloven in kabouters of dat ik een tijdreiziger ben. Nee de vragen waar ik mee loop en de worstelingen die ik nu heb, die zie ik bij iedereen. Alleen dan meestal op de achtergrond. Ik ben wel meer bang voor een oorlog, om maar iets te noemen. Maar voor een oorlog is iedereen toch bang? Maar voor iemand die iets realistischer kan nadenken dan ik, is die angst echter geen reden tot zorgen. Mijn realiteit daarentegen vliegt zo nu en dan uit de bocht en zo maak ik me meer zorgen.

Maar ik ben dus wel voor dezelfde dingen bang als andere mensen. Ik word ook blij van dezelfde dingen als de anderen. Het verbaast me dan als ik mensen zie die doen alsof zij dit niet hebben. Ik noem ze voor het gemak even een steen :). Doorgaand op het voorbeeld van oorlog; Ik maak me zorgen. Een niet-overspannen persoon herkent de angst maar maakt zich minder zorgen. Maar de steen doet alsof oorlog niet bestaat in zijn wereld. Dan loop je het zelfde gevaar als ik voordat ik er uit klapte. Want van alles wat er bij jou als persoon hoort, horen sommige dingen even op de achtergrond te zijn. Maar bij de steen-persoon zijn ze gewoon vergeten geraakt. De vragen waren te ingewikkeld, de discussies te kwetsend. Maar voor de steen is het makkelijker om dit stukje in hem te vergeten. Of, om weer weer even in thema te blijven, te verstenen.

Volgens mij is het de beste oplossing om vaak genoeg stil te staan. Om niet te vergeten wie je bent. En juist ook als je nu niet tevreden bent met jezelf. Als je maar niet versteent.

P.S. Titel zojuist geschreven, het is 02:05.

Dit was mijn blikopener. En waar raakt dit jouw verhaal? Reageer hieronder!

Reageer op deze blikopener!