7 / Waarop staat mijn identiteit?

The Experiment, The Vow en nog een film die ik vergeten ben. Ik zag ze in een weekend en het zette mij aan het denken. Wat bepaalt nou precies wie ik ben en hoe ben ik zo geworden? Dat weekend met die vraag was ongeveer twee jaar geleden. Een jaar later begon ongeveer het antwoord. En nu, ga ik een poging wagen om het te verwoorden.

Eerst natuurlijk een stukje uitleg betreft de films. The Experiment is gebaseerd op een waargebeurd experiment waarbij een zorgvuldig geselecteerde groep vrijwilligers in een lege gevangenis wordt geplaatst.  De ene helft krijgt bewaker als rol en de rest speelt gevangene. Er worden een aantal regels voor controle ingesteld en vervolgens mag een dagelijkse routine worden gestart. Nou, pats boem en na een paar dagen zijn de bewakers compleet loco en de gevangenen beginnen en rel. That escalated quickly…

The Vow is juist een mierzoete romantische film (met Channing Tatum en mijn vrouw moest huilen). Het start met een geweldig hip stel dat elkaar geweldig spontaan ontmoet. Vervolgens zijn ze geweldig verliefd, trekken ze samen in een lelijk appartement dat ze opknappen en ze geven elkaar mega veel kusjes. En zie, ze trouwen. Maar dan, BAM, een auto ongeluk en haar geheugen wist de laatste twee jaar uit d’r leven. Ineens is haar man een vreemde en gaat ze opzoek naar haar ex, van wie ze twee jaar geleden hield. Vanaf dan is het schrijnend en tranen trekkend om te zien hoe zij haar grote liefde aan de neus voorbij loopt. Wie loopt er nou voorbij Channing Tatum!?

De derde film die ik me niet kan herinneren… geen idee, iets met computers ofzo?

De films zijn nu helder toch? Wat ik altijd leuk vind aan films is om mee te gaan in het idee van de regisseur. En als de regisseur dat goed doet dan zet het mij aan het denken. Wat doet het me, wat ik zojuist gezien heb? Bij The Experiment dacht ik aan de vraag: ‘Bepaalt mijn omgeving wie ik ben?’ Eerst was iemand een aardige winkelier. Vervolgens speelt hij een bewaker in een gevangenis en is ineens compleet iemand anders! Bij The Vow dacht ik aan de vraag: ‘Ben ik een product van alles wat ik toevallig heb meegemaakt?’ Want eerst was zij een geweldige, kussende vrouw. Maar toen ze ineens alles vergeten was werd ze totaal iemand anders. De derde film… ja echt, het spijt me, geen idee! Maar ik dacht aan een printplaat (dat weet ik nog van latere gesprekken met mijn collega hier over).

De printplaat en twee vragen gonsden in mijn hoofd in een periode dat ik ernstig opzoek was naar een doel voor die tijd. Daarvoor wou ik eerst goed weten wie ik was om te weten waar ik mijzelf mocht inzetten. Tja, nu ik dit zo schrijf besef ik hoe lastig ik het maakte voor mijzelf. Dude, droom gewoon! Maar goed, dat dromen vond ik steeds lastiger dus probeerde ik het antwoord te zoeken in mijzelf. Wie ben ik? En tijdens een retraite van mijn werk besprak ik dat met mijn collega. Ben ik een lege printplaat die door ervaringen vol geprikt wordt? Of had ik al een blauwdruk bij mijn geboorte van een bepaald persoon? En hoe willekeurig is dat allemaal dan wel door de omgeving waar ik dan toevallig was?

Ik bedacht, met vertrouwen op God, dat er ooit wel een idee was van wie ik moest zijn. Want God heeft mij gemaakt toch? Maar al snel zorgde drukte van alle dag dat de vragen vervaagde en ik het antwoord niet meer zocht.

Een jaar later…

Ik ben toen vader geworden van mijn eerste zoon! Een nieuw wonder wordt door armen van familie en vrienden gedragen. Overal waar de kleine baby zijn ronde koppie toont lijkt de zon door te breken. Iedereen die naar hem keek zag de onschuld en vrede. Iedereen hunkerde stilletjes naar dat gevoel, om zonder de vraag te lopen wie je zou moeten zijn. Maar gewoon lekker liggen, getild te worden en door iedereen bewonderd. Ik zag iedereen naar mijn zoontje kijken alsof ze iets zagen waar ze zelf naar zochten. Want zoontje deed nog niks behalve baby zijn, maar iedereen vond hem perfect…

Ik probeerde van alles. Ik was bang dat ik mijn doel zou mislopen. Dat ik niet zou doen wat ik juist mocht doen van God. Wie moest ik zijn, of worden? Ik was bijna angstig op zoek naar een ander persoon om mij naar te gaan vormen. Zijn zoals Bono, of zijn zoals Sven Kramer, zoals Henk Stoorvogel en ook nog als Channing Tatum. Ik vergat mezelf te zijn.

Door mijn zoontje ontdekte ik het volgende. God maakte het ontwerp van mijn hart en ziel. Zie het bijvoorbeeld als een grote, holle gips mal die je vol giet met gips. De mal is hoe God jou heeft bedacht. En dit wordt met het gips van levenservaring gevuld. Maar zou door de dingen die toevallig gebeuren in mijn leven, deze mal moeten veranderen? Natuurlijk niet! En zou mijn omgeving het ontwerp kunnen aanpassen die Hij in mij getekend heeft? Natuurlijk niet! Maar soms geloof ik niet genoeg in die persoon. Dan zie ik met het vullen van gips niet waar de mal heen gaat. En dan denk ik dat ik vast meer had moeten zijn. Maar mijn zoontje kon juist niets meer dan enkel Gods ontwerp zijn en iedereen ziet een wonder! Waarom wil ik meer zijn?

Ik ben vroeger gepest, ik voelde mij vaak alleen en ook voelde ik veel spanning thuis. Daardoor dacht ik dat ik behulpzamer moest zijn en dat mijn eigen gevoel ondergeschikt was aan die van een ander. Zo kon ik omgaan met wat er gebeurde. Dat heeft er ook voor gezorgd dat ik nu ben zoals ik ben. Maar mijn levenservaring moet ik juist gebruiken om te bouwen aan Gods ontwerp van mij. In plaats van dat mijn identiteit zonder mal een rare klodder wordt van mijn levenservaring. Ik moet net als mijn zoontje gewoon zijn zoals ik ontworpen ben. Dat is genoeg. God heeft mij hart en ziel gemaakt zoals een beeldhouwer zijn kunstwerk tevoorschijn haalt uit het steen. En niets of iemand hoeft daar nog iets aan toe te voegen of af te breken.

Op dit moment heb ik er nog best wat aan toegevoegd. Het is tijd om terug te gaan naar het origineel.

Dit was mijn blikopener. En waar raakt dit jouw verhaal? Reageer hieronder!

Reageer op deze blikopener!