8 / Dienstbaar afgeschoten

Een christen is dienstbaar, zoals Jezus dat ook was. Dus de hulpvraag van een ander is belangrijker dan je eigen gemak. Maar vandaag de dag bereikt ongeveer iedere hulpvraag van over de hele wereld mij. Terwijl ik rustig mijn FB-tijdlijn door veeg zie ik de ene helft YOLO foto’s plaatsen en de andere helft wil mij juist ergens van bewust maken. Een marathon wordt gelopen tegen kindermisbruik. Iemand gaat van aangespoelde bootjes jassen naaien voor vluchtelingen. Een filmpje van een radio DJ die zich ein-de-lijk eens uitspreekt tegenover die rotjeugd. Drone filmpjes van een verwoest Haïti, Aleppo of nu Italië met de aardbevingen. Als ik er zo over nadenk vraag ik me eigenlijk af waarom ik óók nog de nieuwskanalen wil bijhouden… Op welke manier kan ik dan dienstbaar zijn?

Even een stapje terug.

Ik sta nu op een punt dat ik vooruit kijk naar mijn leven en hoop dat ik van waarde kan gaan zijn. Ik ben jong op mijn bek gegaan en overspannen geraakt en nu ik weer langzaam opsta wil ik het ook nog eens ‘anders’ gaan doen. Ik zou graag dienstbaar zijn in de tijd die ik te besteden heb. Nou, het eerste (en grootste) deel van mijn tijd is voor het gezin. Dus geld verdienen, luiers kopen en verschonen en ijverig genieten. Nu zou dat eigenlijk al dienstbaar genoeg moeten zijn. Want een veilig en verzorgd gezin is een wonder dat helaas maar te weinig kinderen kennen. Maar toch vind ik het wel belangrijk dat mijn werk ook iets dienstbaars heeft. En het zou toch ook egoïstisch zijn als ik mijn vrije tijd enkel voor mijzelf besteed? Een beetje christen gaat dan eerst naar een familielid die gezelschap nodig heeft, daarna koffie schenken in de kerk, kampen organiseren, stoelen opruimen en dan nog even met OM op zendingsreis. Het lijkt wel alsof je jezelf compleet opgeeft om maar dienstbaar te kunnen zijn voor de ander.

Als christen worden we al continu gevraagd om onszelf af te leggen, in te ruilen, om af te sterven. Het is de modus waarin wij standaard worden geprogrammeerd. Niks meer van jou en enkel Jezus leeft door jou heen. Dán zal je dienstbaar zijn, dán zal God door jou kunnen werken en dan zal je vrede hebben met hoe God jouw leven in Zijn handen neemt. Nou het lijkt mij afschuwelijk. En wellicht vind je mij nu overdreven? Maar dit is toch de enige uitleg die je van de preekstoel te horen krijgt. Als je dat zo door trekt hou je mensen over die compleet aan zichzelf voorbij gaan om anderen te helpen. En mensen die zich nog niet zo toewijden, zouden nog meer van hun ‘oude vleesch’ moeten afleggen. Waarom heb ik nog geen voorganger gehoord die je aanmoedigt om eens wat meer voor jezelf te gaan leven? En wie legt mij uit hoe je jezelf moet blijven nadat je jouw gehele identiteit, je ambities en je dromen hebt ‘ingeruild’ voor Jezus?

Mijn weerstand hoort vast bij het herstelproces van m’n burn out. Ik raak eindelijk weer tevreden met mezelf en kan steeds beter voor mijzelf opkomen. Maar gisteren was dus een preek over dienstbaarheid. En die startte als volgt: Iemand die werkelijk dienstbaar is denkt eerst aan de ander en dan pas aan zichzelf. Net zoals Jezus zichzelf aflegde voor ons, zo mogen wij op Hem lijken. Ja fijn, met die houding ben ik juist compleet aan mijzelf voorbij gegaan!  En zo zie ik te vaak mensen de boodschap verkeerd interpreteren. Alsof er niks meer van jezelf mag overblijven behalve een vormloos vat (een witgewassen vat uiteraard) die Jezus weer gaat vullen.  Dit lijkt steeds de voorwaarde te zijn tot ware dienstbaarheid. Maar wat ik dan mis is: mezelf. God heeft mij toch niet geschapen om vervolgens als Zijn handpop te zijn? Ik ben een zoon van Hem! Geen robot die even z’n software vervangt om vervolgens klusjes te kunnen doen.

Op dit moment loopt er een hele generatie rond die dus ziet dat er overal om hulp wordt gevraagd. En dienstbaar zijn voor Jezus willen zij ook wel! Vervolgens hebben ze de drive om de wereld te redden terwijl ze ook alles van zichzelf willen laten afsterven voor Jezus. Ze worden dan afgeschoten in dienstbaarheid, en er blijft een leeg hulsje achter… en dan start zo’n iemand bijvoorbeeld ineens een blog en gaat ‘ie bijdehand doen op het internet. Drama dus! Moet er misschien iets meer nuance vanaf de preekstoel komen… een blikopener?

Dit was mijn blikopener. En waar raakt dit jouw verhaal? Reageer hieronder!

10 gedachtes over “8 / Dienstbaar afgeschoten

  1. God geeft ons Zijn leefregel om Hem in de eerste plaats lief te hebben en je naaste als jezelf. .Laten we niet in de valkuil trappen te denken dat hier de naaste boven jezelf geplaatst wordt. Hen God lief boven alles en heb je zelf lief, zorg voor jezelf. ,hou van jezelf zoals God jou ziet .Van daar uit kun je dan op een evenwichtige manier werkelijk dienstbaar zijn zonder dat je jezelf vergeet . Gods volgorde en wat Hij bedenkt klopt altijd.:)

    1. Waarheid Inez, prachtig! Maar man, wat vind ik het soms lastig om te geloven hoe God mij ziet. Een nieuwe identiteit zoals oorspronkelijk bedoeld was, dankzij Jezus. Daar zit zeker een kern van mijn verhaal in. Zolang ik niet geloof in mijn eigenwaarde blijf ik mezelf dienstbaar afschieten…

  2. Koffie schenken in de kerk?is dienstbaar zijn in het eigen kringetje.We hebben het denk ik allemaal wel gedaan,bijbelstudie,gebedsavond,veilig in de eigen vrome kring.
    Misschien wil de HereJezus wel dat we meer naar buiten treden,Hij ging het huis van een tollenaar in.

    vr groet allen.

    1. Het diende uiteraard slechts als voorbeeld. Uiteindelijk ligt het natuurlijk niet aan de plek, of je dienstbaar wordt ‘afgeschoten’. Groetjes!

  3. Hallo J/K… tja daar schrijf je iets… ergens begrijp ik je wel.

    Misschien komt het bij velen juist dat zij veel doen uit eigen kracht… heel goed bedoeld… maar vergeten zichzelf. Ik herken het wel.

    Misschien is dit onderwerp een mooi gebedspunt… zowel privé als ook van de preekstoel, of podium.
    Gewoon gebed voor een ander, zowel dichtbij als ver weg is ook dienstbaarheid.
    En als je een keer dienstbaar bent… doe het altijd met de Heere Jezus, dan krijg je ook de kracht en middelen om te helpen. Met HEM erbij verlies je ook jezelf niet.

    Alleen iets aan je af te laten sterven… heeft volgens mij meer te maken met je eigen persoonlijke relatie met de Heere Jezus.
    Maar…zo zie ik het hoor… misschien ziet een ander het weer anders.

    Succes hoor… en hartelijke groeten van mij, Esther.

    1. Hey Esther, mooi dat je het aandraagt als gebedspunt! En laten we het inderdaad vooral tussen onszelf en Jezus houden, Hij weet immers wat er in onze harten gebeurt. Groetjes!

  4. Pittig onderwerp. Zeker gezien jouw gezondheid. Het afsterven heeft betrekking op het ‘vlees’ volgens mij en daar valt -mijns inziens- egoïsme onder. Dat is heel wat anders dan goed voor jezelf zorgen en je grenzen aangeven. Een goed christelijk boek vind ik altijd nog ‘grenzen’ van Henry Cloud. Daarin worden ook de fabels die jij benoemt onderuit gehaald.

    By the way: welkom bij de christelijke webbloggers!

Reageer op deze blikopener!