9 / De leugen van alleen

Het zijn de meest waardeloze momenten. Het is voor de zoveelste keer fout gegaan en al fietsend kijk je vooral naar de strepen op het fietspad die voorbij flitsen. En ondertussen bedenk je hoe je het ‘anders’ wilt gaan doen. Of je zit in de auto maar nu even niet met de radio aan, of je ligt op bed naar het plafond te staren. Want wie je ook bent of hoe je ook in elkaar steekt, iedereen heeft wel iets dat hij of zij regelmatig verkloot. En dan strand je in zo’n waardeloos moment waarin je geen oplossing meer weet. Het is de valkuil die je zo goed kent maar niet omdat je hem altijd netjes kon vermijden.

Maar laat ik het dan meteen concreet maken. Ik ben bijvoorbeeld lang verslaafd geweest aan porno. (Helaas voor velen een verslaving maar nog te vaak een gevecht die in het geheim afspeelt.) En van een verslaving wordt vaak gezegd dat als je het bent geweest, dat je het ook altijd blijft en enkel onder controle leert te houden. Nou vind ik dat lastig toe te geven omdat ik ook geloof dat Christus werkelijk kan bevrijden. Maar ik herken zeker dat dit altijd mijn mega valkuil zal blijven. Want als ik mijzelf niet bewust hier tegen bescherm, dan trap ik er geheid in op een moment van zwakte.

En dit is mijn voorbeeld maar zo kan het zijn met alles. Want als je de fout maar vaak genoeg herhaalt gaat het knagen aan je zelfbeeld. Wie ben ik dan, dat ik alsmaar dezelfde fout maak? Ben ik fout? Ik ben fout… De zonde klaagt je aan en vraagt of je wel werkelijk bij Jezus hoort. Want als Jezus je vrij maakt van zonden, waarom vecht je dan zo tegen Hem door te zondigen? En zo kon mijn porno verslaving kon zich prima vastbijten in mij. Maar toen ik mijn vrouw leerde kennen gooide ik alles meteen open. Ook mijn verslaving deelde ik met haar, mijn worstelingen, het vallen en opstaan. Toen ik het verteld had dacht ik: Nu zij het weet, gaat het stoppen! Maar het stopte niet… totaal niet.

Ik had het dus verteld en we spraken af dat ik het haar zou vertellen als het weer gebeurde. En niet snel daarna kwam ik al met hangende pootjes naar haar toe. Dat was heftig maar we zouden het aanpakken! Maar al niet snel daarna moest ik het weer vertellen. Nu lag de drempel natuurlijk al veel hoger. En dit ging zich nog veel vaker herhalen. In mijzelf groeide een veroordeling en ik verloor de moed. En na een tijdje wou ik haar de pijn en moeite liever besparen. Dus ik besloot dat het delen niet werkte maar juist vooral pijnlijk was. Daarom bedacht ik dat ik er pas over zou beginnen zodra ik juist iets positiefs te melden had! Namelijk, als ik juist eens geen fout had gemaakt, eindelijk geen porno.

Nou je voelt hem vast al aankomen, dit was mijn domste keuze ooit. Door de veroordeling in mij was ik gaan geloven in de grootste leugen die satan kan inzetten. De leugen van alleen. Jij bent de enige, Jij bent alleen hierin, niemand snapt jou, los dit maar alleen op. En ik geloofde dat het beter was dat ik dit alleen moest gaan aanvechten. Nou zie je het voor je? Als ridder ga je de grot van de draak binnen, alleen en naakt (want na al het eerdere falen heb je al je weerstand al verloren). En ergens denk je nog dat je de draak kan weg beredeneren omdat je gewoon anders moet gaan geloven in jezelf. Maar op dat moment klets zijn staart op je rug en verschroeit hij je van top tot teen met zijn hete adem.

Vanaf dat ik koos het alleen te gaan doen, ging ik twee verschrikkelijke weken door waarin de draak mij compleet vloerde. Wat is dat dan, dat we gaan geloven in deze leugen? Het is bijna ons reflex om na een fout in onze schulp te kruipen. Het eerste reflex van Adam en Eva voelt dan zo ongelofelijk herkenbaar. En hoe groter de fout, hoe dieper we die grot in willen en alleen willen zijn. We durven het licht niet meer in, want straks toont het nog onze mega blunder. Maar in die grot zit die draak, satan! Maar in het licht lukte het niet om het goed te doen. En naast dat ik mezelf en mijn vrouw verdriet deed, wist ik ook dat Jezus teleurgesteld moest zijn in mij. Ook voor Hem verborg ik mij juist nog dieper.

In die twee verschrikkelijke weken ontstond zelfs de vraag of ik niet liever zonder God verder wou gaan. En zie daar het ultieme doel van Satan: Iedereen in alles afzonderen totdat ze zelfs zonder God verder willen. In eenzaamheid een angst opbouwen, als leugen tegen een God van liefde. Maar gelukkig was God sterker en besefte ik dat ik niet moest wennen aan de eenzame zonde maar juist terug moest komen in de openheid. Ik moest weer in het licht van God gaan staan, bij de mensen van wie ik hou. En dus mezelf laten zien… Ik heb een erg zwaar gesprek daarna gehad met mijn vrouw. Maar zo kon ik weer in het licht zijn! En helaas maak ik nog steeds wel eens een fout. Maar ik zal in het licht blijven! En dat verlang ik voor iedereen.

Herken deze grot en blijf/kom er uit! Roep vanuit het diepste en ga weer praten. Schreeuw dat je daar zit en laat iemand je een touw toewerpen. Fuck je schaamte en red jezelf van die draak. Weg met dat oordeel en verlang weer naar het licht daar buiten. En besef je dat het oordeel nooit is geweest in het licht, maar enkel in jouw donkere grot. Want onze God is juist een God van 7X70X vergeven. En God denkt dus niet: Kak nu is hij vergeven en mag die zondaar weer in mijn licht banjeren. Nee, God zegt door Jezus: “Je zonden zijn je vergeven. Ga nu heen en zondig niet meer.” En jij denkt dan vast: Ik heb al vaker dit waardeloze moment gehad dus wanneer plannen we de volgende? Maar juist door die uitspraak laat God zien dat hij oprecht geen zonde meer in je ziet. Anders zei hij wel: “Ga nu heen en hou vol hé!” Ontdek juist dat God in jou gelooft, dat jouw geliefden in je geloven en dat je het nooit alleen hoeft te doen. Als je in een reflex weer in je schulp kruipt, zeg het dan tegen jezelf:

 

Ik wandel in het licht met Jezus,
het donkere dal ligt achter mij,
en ‘k weet mij in zijn trouw geborgen.
Welk een liefdevolle vriend is hij?

Laat de gehele tekst zien.


Ik wandel in het licht met Jezus,
Geen duistre wolk bedekt de zon,
en ‘k kan niet anders moet hem prijzen,
die de zonde in mij over won.

Ik wandel in het licht met Jezus,
en ik luister naar zijn diebre stem,
en niets kan mij van Jezus scheiden,
sinds ik wandel in het licht met Hem!

Ik wandel in het licht met Jezus,
mijn ziel is Hem gans toegewijd,
met hem verrezen tot nieuw leven,
volgt mijn Heiland tot in eeuwigheid.

Ik wandel in het licht met Jezus,
o mocht ik zelf een lichtje zijn,
dat straalt termidden van de wereld,
die gebukt gaat onder zorg en pijn.

Ik wandel in het licht met Jezus,
en ik luister naar zijn diebre stem,
en niets kan mij van Jezus scheiden,
sinds ik wandel in het licht met Hem!

Laat de korte tekst zien

Dit was mijn blikopener. En waar raakt dit jouw verhaal? Reageer hieronder!

4 gedachtes over “9 / De leugen van alleen

  1. Wat een openheid en wat herkenbaar! Grappig dat het zo herkenbaar is en dat je dan toch durft te denken: ‘niemand anders is zo dom als ik’
    Ik ben blij dat je dit deelt. Hopelijk worden veel mensen hierdoor bemoedigd.

      1. Juist! En dus niet bang zijn voor veroordeling, maar in de vrijheid van God mogen zijn. Het is toch ook een mega wonder, wat Jezus heeft gedaan!

Reageer op deze blikopener!