11 / Je lijf onthoudt alles

Hoe kan het dat een psycholoog zelf ook in de war kan raken? Dat lijkt op een loodgieter die overal leidingen kan leggen, maar in zijn eigen huis ineens zijn hoofd als hamer gebruikt. De psycholoog echter kan denkpatronen bij een ander open leggen én ook die van zichzelf. Maar toch! Toch nog kan ook de psycholoog in de war raken. Hoe kan dat dan, dat als we onszelf begrijpen, we tegelijk nog in de war kunnen zijn? Zie hier het verschil tussen lichaam en geest.

Ik heb het de laatste maanden vrij fascinerend gevonden. En dan wel tegen het onmogelijk frustrerende aan hoor. Toen ik met grote verbazing en knallende koppijn op de bank lag, ging mijn fascinatie niet samen met verwondering en blijdschap. Maar ik vond het toch zeker fascinerend hoe mijn lichaam me compleet had stilgelegd. Van denken kreeg ik hoofdpijn, van geluid kwam suizen en van beweging kwam een grote vermoeidheid. Ik prijs de Heer dat dit vandaag de dag niet meer zo heftig is! Maar in die periode werd het glashelder. Mijn lichaam stond met pijnlijke gevoeligheid in verbinding met mijn geest.

Ik ben er wel achter gekomen dat ik heb geprobeerd te leven als mijn eigen psycholoog. Ik probeerde voor mijzelf te bedenken wat voor mij goed was. Daarvoor vond ik de feedback van mijn lichaam niet zo relevant. Ik vond mijzelf een gezonde, sterke, (erg knappe,) wijze jongeman. En als ik dan toch ineens hoofdpijn kreeg, ziek werd of niet sliep, dan begreep ik dat wel. Het was logisch want dit dat zus zo en je weet wel want daarom. Uhu, smoesjes. En daarna gewoon weer doorgaan! Want, ik=gezond/sterk(/mega knap)/wijs. Dus iedere keer als er iets gebeurde met mijn lijf, nam mijn gedachte het vlot over om het te rationaliseren en het recht te praten. Mijn gevoel ging via mijn hoofd. En zoals je misschien al weet is het hoofd akelig slecht in voelen.

Toen ik eenmaal met mijn wallen over de grond dweilde bij mijn psych, kon ik niet meer bedenken wat ik nou voelde. Ik kon tot in detail over alles vertellen. Maar zodra ze me vroeg hoe dat toen voelde, of hoe dat voelt om te vertellen… -stilte- Geen idee. Geen gevoel.

Wat mij opviel is dat het niet uit maakte dat ik vergeten was hoe ik naar mijn gevoel moest luisteren. Want blijkbaar heeft mijn lichaam een geheugen van zichzelf. Een belachelijk goed geheugen, al zeg ik het eerlijk. Bijvoorbeeld: De angst van vroeger voor ruzie thuis, de dwang daarna om te willen helpen en daarna het ziek worden van over-verantwoordelijkheid. Mijn lijf had alles onthouden zonder dat ik enig idee had waarom ik deze gevoelens had. En dus begon het oefenen met luisteren naar die signalen om ook mijn lijf weer te laten herstellen. Want hoe goed ik het ook op een rijtje kon zetten wat er mij gebeurd was. Het lichaam had ook nog zijn eigen weg van herstel nodig.

Daarom kan ook de psycholoog dus nog steeds in de war raken. Want naast dat hij/zij de denkpatronen tot in de 100ste dimensie kan ontleden, kan zijn of haar lichaam ook nog vragen om een eigen persoonlijk herstel. Zo heb je vaak tijd nodig, rust. Een heftige tijd heeft compensatie nodig om te herstellen. En het lichaam drijft ook op ervaringen. Ik zou het liever niet zo zwart/wit willen zien. Maar als jij een hand alleen maar hebt zien slaan nadat hij in de lucht ging, dan zal je lijf bij iedere geheven hand een rilling geven. De regel is dan, een geheven hand gaat slaan. Maar als je genoeg nieuwe ervaringen krijgt waarbij mensen hun handen heffen om daarna een arm om je schouder te slaan, dan schrijft er op dat moment een nieuwe regel. Helaas lijkt het wel, dat voor iedere negatieve ervaring, er drie positieve nodig zijn voor herstel. Eén om het gelijk te trekken, een tweede om het te bewijzen en nog een derde om de regel te bevestigen.

Voor mij begint met het schrijven van deze blogpost, en bij het groeien van dit idee, iets te veranderen. Mijn lijf wordt veel waardevoller voor mij. Ik krijg het idee dat ik niet enkel een homp vlees ben maar dat er een leven door mij heen gaat. En mijn ‘leven’ is niet een zweverig zieltje die mijn hartje vult. Nee iedere cel van mijn lijf is gevuld met leven. God heeft ons niet voor niks zo gemaakt en gevuld met Zijn adem. Anders had Hij ons wel een potje gegeven met onze ziel er in, en gezegd: “Hier is je ziel, zorg er maar goed voor.” Het is fascinerend dat God juist ons lichaam, met Zijn adem, heeft gevuld met leven.

Ik begrijp wel dat als ik nu nog het woord ‘meditatie’ zou gebruiken, dat je jezelf gaat afvragen waar mijn inspiratie vandaan komt. ‘Luisteren naar je lichaam’ klinkt wellicht erg aards tegenover onze hemelse focus. Maar deze blogpost heeft geen stiekeme new-age agenda of weet-ik-et wat voor andere bedoelingen. Gebruik deze blikopener vooral in je voordeel ;).

6 gedachtes over “11 / Je lijf onthoudt alles

  1. Heel herkenbaar weer, voor ik overspannen raakte had ik mijn gevoel eigenlijk gewoon uitgeschakeld, ik voelde niks meer, geen blijdschap, geen verdriet, niks, omdat ik te vaak teleurgesteld was en mijzelf daarvoor in bescherming nam. Maar mijn lijf ging protesteren. Daarmee ging ik naar de fysio, mijn rug, schouders en nek zaten helemaal vast. Daarnaast had ik allerlei zenuwtrekjes ontwikkeld die ik zelf niet eens doorhad. De fysio confronteerde me hiermee en eerst wuifde ik het nog weg met, ja logisch dat ik gespannen ben, ik ben aan het afstuderen dan is dat toch normaal…Maarja de week erna confronteerde hij me er weer mee en viel het kwartje, of eigenlijk de dijken braken en ik stroomde over van emoties, alles wat ik niet had mogen voelen, voelde ik opeens allemaal tegelijk. Ik ben nu ruim een jaar verder, maar mijn lijf is nog steeds aan het herstellen.

    1. Hey Eline, nog bijzonder om zo van je te lezen. Jouw fysio begreep zijn vak wel goed zeg haha. Gods zegen met je verdere avontuur ;)!

  2. Goed verhaal. Je had in juni van dit -bijna afgelopen -jaar met deze blog mee kunnen doen met het thema: ‘lief voor je lijf’. In http://www.annderverhaal.nl/2016/07/11/lichaams-deel-van-mijn-verhaal/ vertel ik waarom ik voor dit thema koos. Hierin benoem ik oa wat jij ook beschrijft: dat je pas naar je lichaam gaat luisteren wanneer het aan de noodrem trekt. Wens je veel zegen in je gezondheid.
    En bij deze ook fijne feestdagen voor jou en je gezin.

    1. Hey Anne, ik had besloten toch nog op wat reacties in te gaan. Maar, zie hier, in ben zeer gezegend in mijn gezondheid! Nog bedankt voor je steun en betrokkenheid, groetjes!

  3. wat je schrijft doet me denken aan wat er in de bijbel staat in Hebreeën 4:12.

    “want het Woord van God is vol van kracht en leven .Het is scherper dan het scherpste , tweesnijdend zwaard en het dringt in één keer door ,( ja dat doet zeer , dat is precies wat jij ook nu weer zo eerlijk beschrijft ) . Het dringt door, zó diep , dat het van één scheidt ziel en geest , gewrichten en merg , onze diepste gedachten en verlangens .
    Het snijdt alle delen los.
    Het laat zien wie en wat wij werkelijk zijn. ”
    dat is wat Gods woorden doen .
    Hou jij je “hemelse focus” maar fijn vast ….ook al vraagt het soms heel veel vertrouwen en geduld , het brengt leven en herstel, gewoon omdat God ons dat belooft .

    1. Bedankt voor je bemoedigende woorden Inez. Het is wat om over na te denken. En die hemelse focus is zeker mijn uitdaging! Groetjes!

Reageer op deze blikopener!