Update als ijkpunt

Het is al weer even geleden dat ik een blog heb getypt. En dat had vast zo zijn reden… ja dat weet ik wel zeker. Want het was druk de laatste weken, maar vooral omdat het hard de goede kant op gaat. Het woord dankbaarheid komt dan ook vaak terug de laatste tijd. Zo heb ik afscheid genomen van mijn oude baan, heb ik nu een maandje vrij voor mijzelf en een paar dagen geleden zijn de laatste afspraken gemaakt voor mijn nieuwe baan straks. Ondertussen is het steeds makkelijker om thuis te genieten van twee prachtige kinderen. En laatst heb ik een kerkdienst mogen leiden in een PKN gemeente, hoe vet is dat! Daarvoor heb ik ook input gekregen van mede bloggers, wat erg leuk was. En dit voorgaan in de kerk, dat houdt me nu ook echt bezig. Over twee weken ga ik een een bakkie koffie drinken met Henk Stoorvogel, wederom, hoe vet is dat! Want zoals daarna al snel een nieuwe dienst komt, hoop ik dat dit nog verder mag groeien. Dan is het uiteraard van grote waarde om eens goed af te kijken bij iemand die hier al ervaring in heeft. 

Dus ja, er loopt weer veel! En als ik dan gisteren met de kids naar de winkel wandel, dan besef ik weer hoe dankbaar ik ben. Ik heb weer energie, ik heb plezier en ik stroom over van de zegeningen. Maar deze blog stond ineens stil. Wat heeft dat dan te betekenen? Was dit enkel een uitlaatklep op het moment dat ik thuis zat en in de knoop zat? Moet ik in de knoop zitten om te kunnen schrijven? En waarom uberhaupt, behalve voor mezelf en mijn (schoon)moeder (hoi mam, en mam) en een paar goede vrienden. Dus wat weet ik wel en waarom wil ik schrijven? Ik schrijf omdat ik er van hou om mijn gedachtes in banen te leiden via een verhaal. Om dan jou als lezer daar in mee te laten gaan en zo naar mijn visie te brengen. En dan ben ik vooral benieuwd naar wat de reacties zijn! Heeft het gewerkt, ging je mee in het verhaal, om vanuit dezelfde positie naar mijn visie te kunnen kijken? En vooral, was het een blikopener voor je die je kon bemoedigen of hoop geven?

Nu heb ik zeker reacties ontvangen en bleken de blogs ook blikopeners te zijn. Maar ik zou het eigenlijk wel aan iedereen willen laten zien! En zo kom ik weer op een dilemma waar ik al vaker mee zat met deze blogs. Ga ik het nu ook eindelijk onder mijn naam doen? Ik zou mijn blog niet anders gaan schrijven of de naam aanpassen. Hoogstens mijn auteursnaam en mijn info pagina. Maar nu, als ik met mensen praat, vertel ik nog niet altijd dat ik een eigen blog heb. Ook al gaat het soms letterlijk over iets wat ik schreef. En ook op Facebook deel ik het niet als mijn eigen verhaal. 

Met het starten van J/K Blikopener heb ik het ook zo besloten. Ik had het er over gehad met mijn vrouw. Samen zagen we dat het uitschrijven van mijn gedachtes belangrijker zijn dan wat iemand er van vind. Dus lekker anoniem en dan heb ik alle vrijheid. Bovenal, ik was erg kwetsbaar voor de mening van anderen. Als een anonieme schrijver kan ik makkelijker meningen weg wuiven, want ‘ze’ weten toch niet wie ik ben. En zo heb ik regelematig mezelf achter de keukentafel verschranst of ik een koffie tentje, rustig alles schrijven wat ik dacht. Heerlijk! Maar tegelijkertijd ook gek. Want ik wou graag iets vertellen aan anderen, die ik het vervolgens niet echt durfde te laten zien…

Dus deze update is eigenlijk weer een nieuw ijkpunt. Mijn hoofd ontploft niet meer waardoor ik me niet direct genoodzaakt voel om het er uit te schrijven. Maar het schrijven voelt echt als een ontdekking en wil ik juist erg graag blijven doen. En ik voel me niet meer zo kwetsbaar als een half jaar geleden, is het dan logisch om nu eindelijk mijn naam er onder te gaan zetten? Of is hier juist een cool ding ontstaan van een figuur waar iedereen zijn gedachtes over kan vormen? Ik merk dat ik deze vragen voor mezelf weer moet beantwoorden, of een plekje geven. Zodat dit ook een ijkpunt mag zijn vanwaar weer nieuwe gedachtegangen hun weg mogen vinden naar een blogverhaal.

Hoe het ook verder gaat, ook nu denk ik weer aan dankbaarheid. Ik ben bijvoorbeeld heel dankbaar voor mijn vrouw die al mijn verhalen als eerste las. Voor vrienden die mij aanmoedigden om te schrijven. En ook de bloggers van christelijkewebloggers voelden als een steun. Tot nu toe heeft het me al erg veel gebracht en voelt het zelfs als een klein avontuurtje. Zo voelt het preken, dit schrijven, deze manier van mijn geloof delen en God zoeken.En dat avontuur mag van mij wel wat groter!

Vooral bij deze blogpost nodig ik je dus van harte uit om te reageren en bij te dragen aan mijn ijkpunt. Dat kan uiteraard hier onder of stuur mijn een persoonlijk berichtje. En omdat dit avontuur ook behoorlijk namens mijn God is, ga ik er ook voor bidden. Jij ook?

Gods zegen gewenst en mijn groetjes! 

PS. Ik merk dat het nu al fijn is om dit zo te hebben neergelegd. Wie weet rolt er binnenkort wel weer een blikopener uit ;).

Een gedachte over “Update als ijkpunt

  1. Deze blog heb ik gemist want destijds zat ik midden in een verhuizing. Tja, what’s in a name? Ben benieuwd of je er inmiddels al uit bent voor jezelf. Mij bevalt het schrijven onder eigen naam goed. Ik kan waar ik ook kom -of wie ik ook ontmoet- spontaan op mijn site wijzen of een linkje naar een blog op mijn fb-pagina delen. Het wordt zo veel persoonlijker.

    Groetjes,
    Anne

Reageer op deze blikopener!